بهگزارش قدس آنلاین، در سالهای اخیر، کشورهای آسیای مرکزی همچون قزاقستان، ازبکستان و ترکمنستان تلاش زیادی برای تنوع بخشیدن به شرکای خود و کاهش وابستگی به قدرتهای سنتی انجام دادهاند. آمو، رسانه تخصصی بررسی اخبار آسیای مرکزی در کنال تلگرامی خود نوشت: اکنون یک چرخش استراتژیک در حوزه انرژی مشاهده میشود؛ بازگشت به سمت روسیه برای دستیابی به رؤیای «انرژی هستهای»؛ اما چرا در اوج تنشهای ژئوپلیتیک، این کشورها دوباره به سمت مسکو چشم دوختهاند؟
دسترسی به انرژی هستهای، فراتر از یک انتخاب ساده است؛ کشورهای آسیای مرکزی با نیاز مبرم به برق پایدار برای صنایع سنگین و مقابله با بحرانهای آب و تغییرات اقلیمی، به دنبال منابعی هستند که برخلاف انرژیهای تجدیدپذیر(خورشیدی و بادی)، پایدار و در مقیاس بزرگ باشند. در این میان، روسیه با داشتن تجربهای دیرینه، زیرساختهای آماده و هزینههای نسبتاً پایینتر نسبت به شرکتهای غربی، تنها گزینه «واقعگرایانه» و «در دسترس» برای کشورهای آسیای مرکزی به نظر میرسد.
دیپلماسی اتمی به جای تنش سیاسی
برخلاف صنایع دفاعی که مستلزم تعهدات سیاسی سنگین و حساسیتهای بینالمللی هستند، همکاری در حوزه انرژی هستهای صلحآمیز، مسیری برای حفظ روابط بدون درگیر شدن در چالشهای مستقیم نظامی است. روسیه از این فرصت برای بازگرداندن نفوذ خود به منطقه استفاده میکند؛ اما این بار نه از طریق قدرت نظامی؛ بلکه از طریق «وابستگی زیرساختی». وقتی یک کشور آسیای مرکزی نیروگاه هستهای روسیه را راهاندازی میکند، برای دههها به دانش، قطعات یدکی و سوخت روسیه وابسته خواهد بود.
در حالی که چین در بخش زیرساختهای فیزیکی و انرژیهای تجدیدپذیر پیشتاز است، روسیه همچنان در حوزه تکنولوژی هستهای جایگاه ویژهای دارد. کشورهای منطقه میان دو قدرت شرق (چین و روسیه) در حال مانور دادن هستند. آنها میدانند که برای حفظ حاکمیت خود، نباید تمام تخممرغهای انرژیشان را در سبد چین بگذارند. بنابراین استفاده از تکنولوژی هستهای روسیه، نوعی «تعادل استراتژیک» برای جلوگیری از سلطه کامل پکن را فراهم میکند.بازگشت آسیای مرکزی به سمت روسیه در حوزه انرژی هستهای، لزوماً به معنای تسلیم شدن در برابر پوتین نیست؛ بلکه یک «حرکت استراتژیک به سمت عملگرایی» است. این کشورها میدانند برای رسیدن به توسعه صنعتی، باید از تکنولوژیهایی استفاده کنند که همین امروز در دسترس و عملیاتی هستند.
نظر شما